۵۰ ، ۶۰ سالِ دیگه همه ی مشکل ها حل میشن ...
دیگه نه دردی هست نه دلتنگی ای نه چشم انتظاری ای نه هیچ چیزِ دیگه ای 
هممون باهم به آرامش میرسیم 
پنجاه سال دیگه جا خوش میکنیم تو یک قابِ عکسِ چوبی کنجِ دیوار و برای همیشه با یه لبخند و چشمی که فقط به یه نقطه میتونه خیره باشه ، تو خونه ی بچه ها یا نوه هامونیم ...
اینکه بعدا که دستمون از دنیا کوتاهه کسی بیاد با یه دستمالِ تر شیشه ی قابمونو تمیز کنه که تار نبینیم یا اینکه عکسمون خاک بخوره و چشمامون بسوزن رو همین روزا و تو همین دنیا میشه تعیین کرد ...
بی چشم داشت محبت کنیم 
و بدونِ هیچ توقعی آدما رو ببخشیم ...
زندگی خیلی شوخی تر از اون چیزیه که آدم بخواد بخاطرش جدی جدی غصه بخوره یا یکی دیگه رو غصه دار کنه .